Rivier

Die middag dat we langs
de Amstel reden

het water vloeibaar glas,
spiegelbeelden staarden zwijgend
naar zichzelf.

Soms heel even een schommeling
en dan weer stond de tijd stil
onder zwevende eendenbuiken.

Wortelbomen meanderden
gewichtloos over het oppervlak
licht, zo licht

als door wind voortgeblazen inkt
op een leeg papier
dat zichzelf wil beschrijven.